„W oczach Mary było ciągle to samo pytanie.
— Przypadkowo stałem się świadkiem wczorajszej sprzeczki pani z profesorem...
— Ach, tak! Mieliśmy dość nieprzyjemną rozmowę... Uniosłam się i profesor ma do mnie teraz urazę...
— Swoim mimowolnym wejściem udało mi się przerwać tę rozmowę...
— Panu — Mary patrzyła niedowierzająco. — Proszę wybaczyć, nie pamiętam!
Czyżby naprawdę Wpiłem się oczami w jej twarz. Nie! Żywa. Odczucie fizyczne istoty żywej! Patrzyłem, zadawałem pytania i każde spojrzenie, każde słowo przeczyło wczorajszej rewelacji.
Po raz pierwszy wydało mi się, że moje odczucia nie odpowiadają rzeczywistości. Lecz jak rozumieć jej odpowiedzi A może...
16 marca. Minęły trzy dni. Rozmowy z profesorem jeszcze nie miałem. Tajemnioa nadal nie wyjaśniona. Lecz muszę ją poznać. Za wszelką cenę. Nie wierzę w to, oo widziałem na własne oczy. I nigdy nie uwierzę. To jest najbardziej podła mistyfikacja ze wszystkich, do jakich człowiek jest zdolny.
Bo i jakże Mary, taka delikatna, taka niepospolita... I Mary — wstrętny automat! Tak wiele z nią rozmawiałem... Wynika z tego, że powierzałem swoje myśli maszynie, bezdusznemu układowi elektronowemu! Całą tę komedię profesor zainscenizował dla mnie. Ale jak mógł przewidzieć, że znajdę się w jego gabinecie właśnie w tym momencie Jak mógł odgadnąć, że zdecyduję się wejść I ta rozmowa Czym ją wytłumaczyć“(10)