„— Dziękuję, — rzekła pani Ruben. Ale tymczasem przyszła już do siebie i zawołała za inspektorem — A więc doprawdy się wyprowadziły
— Wyprowadziły się, — odpowiedział.
— Nie nazbyt rychło!
Każdy więc miał swoje do przypilnowania, swoje kłopoty, — każdy miał swe myśli prześladowcze, wmówione bóle i rzeczywiste choroby. Ach, wszystkie choroby były bezsprzecznie rzeczywiste, wszystko było cierpieniem^i jednako nieuleczal
nem. Żałość brała patrzeć na to zbiorowisko dolegliwości we wszystkich odmianach.
Dama znów siedzi i wykręca swe rękawiczki. Antoni Moss lituje się, snać, nad nią i mówi — Zaprzestała na chwilę, w czasie, kiedy rozmawiała z panią Ruben, teraz znów rozpoczęła. Nie, nie sposób, bym podszedł i pomówił z nią, nie mam należnego wyglądu. Ale pan mógłby to uczynić!
— To obojętne, — odpowiada samobójca krótko. Siedział oto, rozmyślał i rozmyślał, napadła go jedna z owych ciężkich chwil, — śmiesznem mu się wydaje przedsiębrać cokolwiek, bezpożytecznem jakikolwiek ruch, każde powstanie, gadanie. — Zamilknij pan, — mówi do Mossa.
Moss powiada—Spojrzyj pan na tego człowieka, który nadchodzi!
Samobójca nie podnosi wzroku.
Był to pan Fleming, piersiowo chory Finlandczyk, który, elegancko ubrany, z zapadniętą piersią, wstąpił na werandę kłaniając się pannie dEspard i innym. Nic spędził zapewne dobrze nocy, cienie pod jego oczyma były bardzo ciemne, ale znosił to układnie, uśmiechał się, okazywał uprzejmość artyście i częstował go cygarem z kosztownej cygarnicy.“(14)