„— Dla wprawy w stylu.
— Ach, panie Rousseau, pan się pomylił tłumacząc „imperatoria brevitate" jako „mową poważną i treściwą".
Zaniepokojony filozof próbował sobie to przypomnieć, hrabia Prowansji zaś ciągnął dalej
— Tak, mości książę — odparł guwerner. Rousseau milczał, ale po chwili książę natarł znowu
— Oprócz tego błędu w rozdziale o Caecinie Tacyt powiada ,.cito sermone", co pan tłumaczy „mówiący dobrze", gdy tymczasem znaczy to „mówiący prędko", czyli z łatwością.
Rousseau próbował dyskutować, ale za chwilę książę podał jeszcze jeden przykład, uzasadniając, na czym polegają błędy tłumaczenia filozofa, po czym nagle zapytał
—Pan jest podobno bardzo mocny w filozofii, czy tak Rousseau, spotniały i zgnębiony, w odpowiedzi skłonił się.
— Tylko że pański Emil, to książka niebezpieczna dla niższych klas, które mogą przesiąknąć fałszywymi wyobrażeniami.
— Mości książę, rozumienie mojej książki rozpoczyna się od momentu, gdy mężczyzna staje się ojcem — odparł Rousseau.
— A proszę mi powiedzieć — przerwał dalsze wywody filozofa złośliwy młodzieniec — czy dużo ma pan dzieci
Rousseau zbladł, spoglądając na nieubłaganego księcia ze zdumieniem i gniewem. Ten zaś, nie doczekawszy się odpowiedzi, odszedł wraz ze swym nauczycielem, nie przerywając złośliwych komentarzy na temat dzieł Rousseau.“(15)