„— Czymże się karmiły — zagadnął z niedowierzaniem Karol.
— Czarownik powiadał, iż rosły tu puszcze nad brzegami jezior, a później woda uciekła do środka ziemi i wszystko wyginęło.
— Brrr... — wstrząsnął się Karol. — Okropny to kraj, w którym przebywały takie potwory. Człowiek byłby wobec nich bezbronny jak mucha wobec niedźwiedzia.
— Czarownik opowiadał — zauważył Indianin — że i ludzie byli wówczas potężni i wysocy jak drzewa.
— Ja jednak wolę żyć w dzisiejszych czasach. Takiemu cielsku żadna kula nie dałaby rady.
Opuścili grotępolankę pełni zadumy nad dziwami ziemi. Nie wiedząc — rzecz jasna —
0 tym, że szkielety straszliwych gadów przeleżeć tu musiały miliony lat, a nie rozpadły się w pył i proch jedynie dzięki sprzyjającym warunkom klimatycznym Złych Ziem.
Milczeli podczas całej przebytej tego dnia drogi, a Karol — po latach — przyznał pół serio, pół żartem, że rozglądał się wówczas i zerkał dokoła, czy nie zauważy gdzieś za skalnym załomem drapieżnego potwora z paszczą umazaną we krwi, szykującego się do skoku. I jeszcze nocą przy ognisku, gdy czuwał nad snem towarzysza, natężał wzrok spoglądając w ciemność i nastawiał uszu, czy aby nie usłyszy sapania i ryku zwierzęcia wielkiego jak skała. Dopiero następnego dnia, gdy ujrzał po przeciwnej stronie przejrzystego nurtu trawy, krzaki“(11)